Το πρώτο ξενοδούλι
Τα Χέρια σου παράξενα κλειδιά
Ανοίγεις σήμερα δουλειά
Στης βιοπάλης την αρένα.
Να σε φιλήσω το πουρνό
Στην πόρτα της αυλής μας
Μικρό βλαστάρι κι ακριβό
Να σε ξεπροβοδίσω
Μένα κλωνί βασιλικό
Απάρφανο πουλί μου…
Στις τρεις σχολάνε τα γιαπιά
Και θα γυρίσεις πάλι
Θά ‘ναι τα μάτια σου εκκλησία
Και ’σύ προκσυνητάρι
Να προσκυνήσω ν’ασπαστώ
Και τη δική σου χάρτη
Να πιω τον αρμυρό ιδρώτας
– θερμό μαργαριτάρι –
Να πάρω κι απ΄τον κόρφο σου
Τ’ολόφρεσκο ψωμί
– το πρώτο ξενοδούλι –
Και να καθίσουμε μαζί
Στο καθαρό πεζούλι
Να πούμε για τη δούλεψη
και για το μεροδούλι…
